Voeding & Co is zwanger …..

Al bijna 8 maanden ben ik zwanger. En waar ik het tijdens mijn eerste zwangerschap van de daken schreeuwde, voelde het nu veel meer als iets wat “binnen wilde blijven”.

Terwijl deze zwangerschap tegelijkertijd een zo groot wonder is.

6 jaar duurde het voordat ik zwanger werd van ons zoontje Ravi. En ik was zo blij dat hij er was dat ik me niet kon voorstellen dat het ooit pijn zou doen dat een volgende zwangerschap weer niet vanzelfsprekend was. Toen hij ongeveer een jaar was begon het verlangen naar een tweede kind.

Biologische klok

Ik weet niet eens of het echt verlangen was of dat het mijn biologische klok was die heel hard “nu of nooit” bleef roepen.  Ik denk eerlijk gezegd het laatste! Met die tikkende biologische klok onder mn arm togen we naar het ziekenhuis voor een traject. Gezien Ravi ook via een ziekenhuistraject (zonder hormonen) was geboren, leek dit de meest efficiënte keuze!  Daar aangekomen hadden we een consult bij een behoorlijk starre gynaecoloog. Het werd ons aangeraden om de pogingen om zwanger te worden idd aan het ziekenhuis en haar over te laten, maar dan wel met een flinke portie hormonen. De statistieken zeiden dat dit op mijn leeftijd het meeste kans gaf.

Statistieken

Toen ik tegenstribbelde en aangaf dat Ravi ook “zonder hormonen” was gekomen, wilde ze op geen enkele manier afwijken van haar standpunt én de statistieken.
We zijn naar huis gegaan om na te denken en te voelen. Echter overstemde de rammelende, krakende en tikkende biologische klok mijn gevoel. Vanuit het idee: ik krijg er vast spijt van als ik het niet doe, ben ik het avontuur van injecties en echo’s uiteindelijk aangegaan.

En nu?

Na 4 pogingen was ik labiel, ongelukkig, durfde ik amper nog in de auto te stappen én was ik 15 kilo zwaarder (overigens met exact hetzelfde voedingspatroon als daarvoor). En tegelijkertijd had ik het gevoel dat we met een soort zakelijke transactie bezig waren ipv met het maken van een baby. Nieuw leven! Een totaal andere ervaring dan bij Ravi.

Tijd om de koppen weer bij elkaar te steken en een knoop door te hakken. Mijn gevoel was heel erg ver te zoeken, afgestompt door de hormonen, maar heel diep van binnen schreeuwde het in me: stop hiermee!  Daarnaast zat er ook een soort weten dat ik op deze manier niet zwanger ging worden.

Toen de beslissing gemaakt is ben ik heel verdrietig geweest. Heb ik gerouwd om dit tweede kindje dat ik nooit gekend had, maar ook nooit zou kennen. Tegelijkertijd gaf het me ook  rust om dit af te ronden.  In plaats van mijn lichaam nog verder af te breken, ging ik het weer opbouwen!

Weer bergopwaarts

Het heeft me ruim  een jaar, heel veel gezonde voeding, enorme bergen supplementen en de nodige bloed, urine en ontlastings-onderzoeken gekost om mezelf weer op te lappen en om al die chemische hormonen weer uit mijn lichaam te krijgen. Ik zie de hormonen als het fundament voor het lijf. Als deze uit balans zijn, dan raken er veel meer systemen in het lichaam uit balans. En dan kan het een hele puzzel zijn om dat puzzelstukje te vinden welke de motor weer aan de praat helpt.  Een lange, maar ook zeer leerzame weg.

Uiteindelijk heb ik mezelf weer aan de praat gekregen. En wat was ik daar blij mee. Wat een cadeau om me gewoon gezond, levenslustig en veerkrachtig te voelen! Om weer energie te hebben en om weer te genieten van gezin, werk en nog zoveel meer! De wens voor nog een kindje hadden we losgelaten. Dit gaf ruimte om mijn praktijk meer aandacht te schenken. En wat je aandacht geeft, dat groeit. Zo bleek maar weer! 😉

Dus toch..

En toen ineens… in november… voelde ik aan allerlei tekenen in mijn lijf dat er iets was! Vanuit een soort impuls trok ik een zwangerschapstest uit de la (die lag daar al een tijdje weg te kwijnen) en plaste er overheen. Complete verbazing en een gevoel van “zie je wel”  wisselden elkaar af toen ik naar de test keek. Vanuit het niets verschenen daar 2 roze streepjes. Mijn man stond muziek te maken in de kroeg en was onbereikbaar, beste vriendin soort van idem dito! Mij restte niets anders dan rondjes door het huis te gaan rennen om dit gevoel een plaats te kunnen geven. Zo groot, zo een wonder, maar tegelijkertijd eigenlijk ook zo doodgewoon natuurlijk.

Dat is het bizarre… als je jarenlang hebt gewacht op die 2 streepjes, dan is dat het grootste wonder dat er bestaat, maar als ze er eenmaal staan, dan is he bijna “normaal”.  Ja tuurlijk kan mijn lichaam zwanger worden! Dat gevoel….

In blijde verwachting

En nu zijn we 7 maanden verder en ben ik in enorm blijde verwachting van een dochter! Alles gaat goed, ze groeit als kool, ik ook ,maar niet te hard! Ik voel me goed en ontzettend gelukkig met dit onverwachte maar oh zo welkome cadeau! 6 augustus is de uitgerekende datum. Aan de ene kant kan ik niet wachten tot ze komt en aan de andere kant geniet ik zo van het feit dat ik haar nog even heel dicht bij me in mijn buik mag dragen!

Mijn moraal van het verhaal

Overigens wil ik met bovenstaande ervaring niet zeggen dat een traject met kunstmatige hormonen niet zou werken. Want ik kan me voorstellen dat het in bepaalde gevallen wel degelijk het verschil kan maken! Maar wat mijn les hierin is geweest is dat ik echt mijn gevoel had mogen volgen. Los van alle statistieken en stemmetjes.  Mijn gevoel wist precies hoe het zat! Heb ik er nu spijt van dat ik dit niet gelijk gedaan heb? Nee! Afgelopen jaren hebben me zoveel wijzer gemaakt en daar ben ik ook dankbaar voor!

2 Responses to Voeding & Co is zwanger …..

  1. Joyce July 10, 2015 at 7:17 pm #

    Het is jullie gegund!
    Succes met de laatste loodjes 🙂 X

    • Monique2013 July 13, 2015 at 3:50 pm #

      Dankjewel!!!! 😉 X

Leave a Reply

Powered by WordPress. Designed by Woo Themes